Verdien av ei kålrot

nov 22, 2012 by

Det var ein sein septemberkveld og vi var alle ganske mette og trøytte av dagen. Det var lunsjpause og eg fekk ein mms. Bilete av ein liten gut i strikkadress sittande ved sidan av ein stor stamp med nytrekte kålrot gjorde meg varm. Ikkje mindre fordi avsendaren var ein stolt bestefar. På kvelden åt vi fersk kålrot med andakt.

Kålrota gjorde meg glad. Fordi det framleis fanntes slike verdiar i livet mitt. Fordi framleis nokon tok seg bryet med å sette kålrot, vatne, renske ugras og finne det rette tidspunktet på hausten for å ta dei opp. Lage stappe og ete ho fersk eller kokt. Kålrota vart ein verdi for meg, den skal ikkje ut på markedet. Den var mi, og no har den havna langt framme i mitt eige pannelokk når eg vurderar min eigen dansefaglege prakis.

Eg treng meir kålrot.

I sjøen av støtteordningar, kloke val, strategi, nettverk, pressemeldingar, framstøt hit og dit, turnéhøver, søknadar om residens og alt det andre eg kjenner ropar på merksemda mi, treng eg kålrota. Eg treng ein verdi på mitt eige arbeid som ikkje kan målast i støttekroner, turnédagar, spelte framsyningar, innvilga søknadar eller positiv omtale. Desse måleeiningane er i ferd med å knekke oss. Som kunstnarar. Som markedsvare. Eg treng ei kålrot, eit arbeid utanfor marknaden. Ein praksis som ikkje nødvendigvis har ein målbar verdi for andre enn meg og dei som deltek i den. Eg treng å så, vatne, renske ugras og hauste i riktig tid. Eg treng å skjære opp arbeidet mitt og dele med dei som står meg nærast og knaske ned i det med andakt og spytt. Eg treng den syrlege smaken, motstanden i den harde materien, trådane, safta den smakar og krafta den gir.

Skrevet av Solveig Styve Holte

Related Posts

Tags

Share This

Leave a Reply

Din e-postadresse vil ikke bli publisert. Obligatoriske felt er merket med *